[translation] Question? - Duet - November 2008

posted on 31 Aug 2009 14:48 by ren-oum

เครดิต http://enshinge.livejournal.com/121579.html#cutid1
คนแปล : fen_fen เจ้าเดิม
คนสั่ง : คุณนายโยโดกาว่า ไม่ใช่ เร็นจังเจ้าเดิมตังหาก -*-

[translation] Question? - Duet - November 2008

ความทรงจำของกำแพงแห่งหัวใจที่ถูกถ่ายทอดออกมาทางภาพถ่าย

Character Talk + Photo Session

สมาชิกทุกคนก็มาจากพื้นฐานครอบครัวที่เหมือนกัน. เดือนนี้เราจะจับพวกเข้ามาสรุปเรื่องราวในส่วนต่างๆที่พวกเขาไม่เคยรู้กันมาก่อนผ่าน
ทางการพูดคุยและภาพถ่าย! การพูดคุยที่แสนสนุกสนานกำลังจะจบลง และจะเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ของพวกเขากันล่ะ?

Yonemura: นายไม่คิดว่าภาพนี้น่ะมันค่อนข้างพิเศษกว่าภาพอื่นๆ หรอ?

Fujiie: เพราะว่ามันเป็นภาพที่พวกเราเลือก และมันก็แสดงถึงหัวใจของทุกๆ คนไง ภาพนี้มันมีเสน่ห์นะ บางครั้งคุณตากล้องก็จับภาพไม่ทันหรอก

Ishigaki: และนี้ก็อีกภาพที่ถ่ายวันนั้น มันเสียเวลาถ่ายมากเลย ซึ่งทำให้เราไม่มีเวลามากนักที่จะคุยกัน

Yodogawa: จากข้อมูลของนาย เรามีเวลาแค่ 15 นาทีเท่านั้นนะก่อนจะเสร็จ (หัวเราะ)

Fujiie: เราน่าจะทำได้ดีกว่านี้นะเนี้ย (หัวเราะ) ก็ดี…แต่ว่าทั้งหมดก็หยุดไปอย่างกะทันหันเลย ก็เพราะว่านายอยู่ที่นี่ไงกัคกี้ ทุกอย่างเลยหยุดไปหมดเลย กัคกี้เป็นคนเดียวเพียงในวงนะที่สามารถหยุดพวกเราได้ แล้วก็เมื่อเวลาโยเนะคุงมีอาการบ้าๆ บอๆ ด้วย

Yonemura: เฮ้ย แต่เวลาที่กัคกี้เค้าเข้ามาทำตัวบ้าๆ บอๆ กับผมด้วยอ่ะนะ ไม่มีใครสามารถจะประติดต่อหรือว่าทำเรื่องราวที่เค้าทำอยู่ต่อได้เลยล่ะ

Ishigaki: จากการสังเกตของผม ผมหวังว่าโยโดกาว่าจะทำบางอย่างนะ

Igo: เป็นไปไม่ได้ เพราะว่าเขาใจดีเกินไป เขาจะให้คุณทุกอย่างเพียงแค่คุณขอ “ฉันเอาอันนี้ได้ไหม?”

Fujiie: ใช่ๆ ผมรู้ วันนั้นน่ะ ตอนที่เครื่องดนตรีของผมพัง เขาก็ให้เครื่องดนตรีของเขากับผมด้วย

Yonemura: เขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะทำให้หัวใจของพวกเราติดอยู่กับเขา

Fujiie: ใช่ๆ… เขาไม่มีเพื่อนล่ะ

Yodogawa: จะสรุปให้เค้าฟังทำไมวะเนี้ย (หัวเราะ) เพื่อนกันน่ะเค้าจะไม่บอกหรอกนะว่า “ฉันเอาอันนี้ได้มั๊ย” แบบเนี้ย

Ishigaki: แต่มีอะไรนายก็ให้พวกสต๊าฟตลอดเลยนี่นะ นายนี่มันใจดีจริงๆ

Igo: อืมม บางครั้งเนี้ยผมก็ชอบแบบ “เอ่อ นี่นายให้ฉันจริงๆหรอเนี้ย!?” และผมก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยที่เค้าให้ผมจริงๆ ด้วยล่ะ

Ishigaki: เสน่ห์ของฟูจิเอะ อะไรที่เค้าซื้อทุกอย่างมันไม่ค่อยปกติซักอย่างอ่ะ

Fujiie: นั้นเค้าเรียกว่าเสน่ห์หรอ? เออ...ก็ได้ ยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้นี่เนอะ (หัวเราะ)

Yonemura: นายนี่มันหลงใหลไปซะทุกอย่างจริงๆ นายชอบพูดอะไรตรงๆ ชอบหวังอะไรสูงๆ บางครั้งเมื่อมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ผมก็คิดนะ ว่าฟูจิเอะเนี้ยล่ะจะเป็นคนพูดอะไรบางอย่างขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก

Igo: เค้าชอบดูแลทุกอย่างเลยทั้งคนแล้วก็สิ่งของ บางวันผมยังเห็นเค้าซ่อมเข็มขัดของเค้าด้วยการเอาเทปกาวมาติดอยู่เลย

Fujiie: ไม่ต้องพูดอะไรแล้วเว้ย! แต่ผมเคยได้ยินมาเหมือนกันนะว่าอัคคุงอ่ะ ยิ้มน่ารัก

Ishigaki: เค้าก็น่ารักจริงๆ อ่ะล่ะ มันน่ารักมากนะเวลาเค้าพยายามทำท่าทีที่เย็นชาน่ะ

Igo: เอ่อ นายสามารถบอกฉันได้ใช่มั๊ย?

Yodogawa: เขาบอกมันได้ ก็เพราะเขาสามารถที่จะพูดได้ไงล่ะ (หัวเราะ)

Fujiie: ผมคิดว่าอัคคุงน่ะดูเป็นคนที่แบบมีเสน่ห์ได้เป็นธรรมชาติดีนะ~ แต่คนนึงที่เป็นคนจริงจังตลอดเวลา เวลาที่พวกเราแสดงโชว์กันน่ะ เป็นโยเนะคุงใช่มั๊ยล่ะ? ผมเคยถามพวกเค้าเกี่ยวกับการแสดงโชว์ของพวกเราด้วยนะ รู้มั๊ย พวกเค้าบอกว่าอะไร เค้าบอกว่า “โยเนมูระคุงนี่สุดยอดเลยเนอะ” เอ่อ แล้วฉันล่ะ? (หัวเราะ)

Yodogawa: เค้าแทบจะไม่เคยโยนอะไรทิ้งไปเลยด้วยซ้ำ เค้าชอบลืมกระเป๋าตังค์ตลอดเวลา บางทีเค้าก็เอากระเป๋าตังค์ออกมาทั้งๆ ที่ไม่มีเงินซะงั้น หรือไม่ก็บางทีเค้าก็กลายเป็นคนอ่อนไหวไปได้แบบไม่น่าเชื่อ เค้าเป็นคนนึงที่มีอารมณ์ขันอย่างดีเยี่ยมเลยล่ะ งั้นครั้งต่อไปเวลาที่เราไปร้านเครื่องมือน่ะ แน่ใจด้วยนะว่านายน่ะไม่ได้ลืมกระเป๋าตังไว้อีกนะ (หัวเราะ) เพราะว่าทุกทีที่ไปด้วยกันน่ะ ฉันต้องจ่ายตลอดเลยนะ

Yonemura: ผมขอโทษษษ!

Ishigaki: คุณโยโดกาว่าครับ หยุดคำพูดที่ร้ายกาจแบบนั้นเลยนะครับ!!!

Igo: มันน่ารักดีออก! (หัวเราะ)