SHORT FIC...My Boss
posted on 27 Jun 2008 13:47 by ren-oum in ReNStory…My Boss
Artist…JIN x ME x P
Writer…ReN…
คอนโดสุดหรูที่ที่จัดตกแต่งอย่างสวยงามเป็นที่พักผ่อนยามดึกของนักธุรกิจหน้าใหม่ที่กำลังเป็นที่สนใจของทุกคนในฐานะนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง มารยาทดี น่าคบค้าสมาคม อีกทั้งหน้าตาที่หล่อเหลา...อคานิชิ จิน แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นคนยังไง
คลิ๊ก...เสียงเปิดกุญแจดังขึ้น ประตูอ้ากว้างออกต้อนรับผู้เป็นเจ้าของและสองหนุ่มร่างบางผิวขาวและผิวสีน้ำผึ้งที่จินเพิ่งใช้เงินจำนวนไม่น้อยซื้อทั้งคู่มาจากมาม่าซังของคลับชื่อดังใกล้ๆ บริษัท
“เจ้านายฮะ ที่นี้สวยจังเลยนะฮะ” คาเมนาชิ คาซึยะ หนุ่มร่างขาวบางเอ่ยขึ้นอย่างถูกใจ เพราะมันแสดงว่าเจ้าของมีฐานะเป็นอย่างไร นักธุรกิจหนุ่มใจดีที่ซื้อเขาและเพื่อนรักมาจากมาม่าซังเมื่อไม่นานนี้
“จริงเหรอ คาเมะจัง ชอบมั๊ยล่ะ” จินเอ่ยถาม ร่างบางพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มที่เจ้าตัวคิดว่าเซ๊กซี่ยั่วยวนที่สุด
“ผมก็ชอบฮะ” ร่างบางผิวสีน้ำผึ้งพูดขึ้นบ้าง ยามาชิตะ โทโมฮิสะ อีกหนึ่งหนุ่มน้อยหน้าหวานที่จินซื้อมาในค่ำคืนนี้
“งั้นเธอสองคนไปเปลี่ยนเสื้อซะนะ” จินหยิบถุงพลาสติกยื่นให้ทั้งสองอย่างรวดเร็ว ชั่วแวบหนึ่งที่รอยยิ้มน่ากลัวผุดขึ้นแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองรับมาอย่างงงๆ ก่อนที่จะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าตามคำสั่ง
“เจ้านาย...ทำไมชุดมันเป็นแบบนี้ล่ะ” คาเมะโวยวายออกมา มันไม่น่าจะเรียกว่าชุดด้วยซ้ำไปเพราะว่ามันเป็นเพียงผ้ากันเปื้อนบางๆ สีขาวสะอาด ยาวแค่ครึ่งหน้าแข้งด้านหลังเป็นเพียงเชือกมัดกันเท่านั้น จินไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มให้เท่านั้น ซึ่งหมายความว่าทั้งคู่ต้องแต่งตัวแบบนี้จริงๆ
“นี่ คาเมะจัง พีจัง จินหิวข้าวแล้วนะ” จินตะโกนบอกทั้งคู่ที่ยืนเขินอยู่ข้างกัน หน้าแดงระเรื่อด้วยความอาย ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันไปยังห้องครัวหรูแล้วช่วยกันทำอาหารอย่างรวดเร็ว เพราะหิวไม่แพ้กัน
ไม่นานนักอาหารหลายอย่างด้วยฝีมือของร่างบางทั้งสองก็ทยอยมาเรียงไว้บนโต๊ะทานอาหารสุดหรู ซึ่งจินนั่งรอที่หัวโต๊ะอยู่ก่อนแล้วด้วยความหิวกระหายบางอย่างที่ทั้งสองไม่รู้สึกตัว
ทั้งสามนั่งกินกันอย่างมีความสุข โดยที่ร่างบางไม่รู้เลยว่าอนาคตต่อไปจะเป็นอย่างไร สายตาจินที่มองทั้งคู่ลึกๆ แล้วมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ในความใจดีที่ทั้งคู่เห็นนั้นเป็นเพียงมายาที่ร่างหนาสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความเป็นจริงบางอย่างเอาไว้
“เรามาย่อยอาหารกันดีกว่ามั๊ย” ว่าเสร็จจินก็ลุกจากโต๊ะไปหยิบกล่องบางอย่างมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะคว้าน้ำมะเขือเทศของโปรดติดมือมาด้วย ทำเอาร่างบางทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงงวย นึกไม่ออกว่าจินจะทำอะไร ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“พร้อมล่ะยังล่ะ...คาเมะมานี่สิ” จินกวักมือเรียก คาเมะเดินมาอย่างว่าง่ายข้างๆ จิน ทันใดนั้นจินก็จับร่างเล็กนอนคว่ำพาดกับตักตัวเอง
“เจ้านายจะทำอะไรฮะ...อึก...โอย...ผมเจ็บ...อึก...เจ็บนะฮะ” คาเมะร้องเสียงหลงเนื่องจากจู่ๆ จินก็จัดการสอดนิ้วเข้าไปในตัวร่างบางอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าขาวแดงจัดด้วยความอาย มือทั้งสองคว้าขาเก้าอี้กำไว้แน่น พลางมองหน้าเพื่อนรักอย่างขอความช่วยเหลือ ยามะพีก็ได้แต่อึ้งหน้าแดงไปในทันทีเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรดี เพราะตอนนี้พวกเขาก็ไม่ต่างจากทาสของจินเท่าไหนนัก
“โอย...เจ็บ...ฮือ....ฮือ...” น้ำตาคลอเบ้าตาหลังจากที่จินเพิ่มนิ้วอีกนิ้วหลังจากที่ชักนิ้วเข้าออกอย่างสนุกไม่ใส่ใจกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวดเลย ไม่นานนักทั้งสามนิ้วก็เข้าไปในตัวร่างบางเรียบร้อย ร่างบางส่ายสะโพกรับกับความเจ็บและความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นในทันที
“อะ...เย็น...อ่า...” จินกำลังคว้าน้ำแข็งใส่เข้าไปในรูร้อนทีละก้อน ทีละก้อนอย่างช้าๆ ความร้อนจากร่างบางทำให้น้ำแข็งเริ่มละลาย ในขณะเดียวกันน้ำแข็งก็สร้างความเสียวซ่านให้ร่างบางไม่น้อยเช่นกัน มือหนาอีกข้างใช้น้ำแข็งลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังขาว
เมื่อเห็นท่าว่าคงจะใส่น้ำแข็งเข้าไปไม่ได้แล้ว จินจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ขวดน้ำมะเขือเทศที่วางอยู่บนโต๊ะแทน ก่อนที่จะจับยัดลงไปในรูที่ชุ่มด้วยน้ำจากน้ำแข็งก่อนหน้า
“อ่า...อึก...เจ้านาย” คาเมะคราง จินยิ้มก่อนที่จะมองไปยังอีกคนที่เหมือนถูกลืมไปแล้ว ยามะพีนั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ จ้องมองอย่างหวาดๆ
“มานี่สิ พีจัง” จินเรียกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูใจดี แต่น่ากลัวมากในสายตายามะพี ยามะพีได้แต่ลุกขึ้นยืนด้วยขาอันสั่นเทา ค่อยๆ ก้าวมาหาจิน
“หันหลังมาสิ” จินสั่ง ยามะพีจึงรีบหลังหลังอย่างว่าง่าย ไม่นึกอยากขัดใจเท่าไหร่นัก
“อ่ะ...เจ้านาย เจ็บฮะ” ยามะพีร้องขึ้นบ้าง หลังจากที่จินใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือขวดน้ำมะเขือเทศที่ไหลเข้าร่างคาเมะอยู่มาเบิกทางในตัวยามะพีแทน
“อ่า...อ่า...”ยามะพีครางทันทีเมื่อนิ้วนั้นขยับเข้าๆ ออกๆ พลางส่ายสะโพกตามจังหวะมือทันที ไม่นานก็เพิ่มจำนวนนิ้วอย่างรวดเร็ว ร่างบางผิวแทนเสียวกระสันอย่างห้ามไม่อยู่ มือลูบไล้เล่นที่ยอดอกตัวเองเพิ่มความเสียวซ่านให้แผ่ไปทั่วตัว
“อ่ะ...เจ้านาย” ยามะพีร้องขึ้นเมื่อจินกระชากมือออกอย่างรวดเร็ว จนรู้สึกวูบในช่องท้อง แต่ไม่นานก็มีอย่างอื่นจ่อที่ปากทาง ก่อนจะถูกเจ้านายคนดีดันเข้าไปอย่างช้าๆ ไวท์เบเตอร์ที่จินคว้าออกมาจากกล่องน่าสงสัยที่วางอยู่บนโต๊ะถูกดันเข้าไปในตัวร่างบางผิวแทนอย่างง่ายดาย ก่อนจะเริ่มสั่นจนยามะพียืนแทบไม่อยู่
“อ้าวหมดแล้วเหรอ 555” จินหัวเราะเมื่อมองไปยังตัวคาเมะที่ครางเป็นระยะๆ เลยดึงขวดเปล่าทิ้งไป ก่อนที่ใส่นิ้วสามนิ้วรวดเข้าไปแทน
“พีจัง หันมาสิ คาเมะจัง อ้าปากหน่อย...เร็ว” จินเอื่อมมือไปโอบหลังยามะพีให้แกนกายที่แข็งขืนเข้าสู่ปากของคนที่นอนคว่ำอยู่บนตักตน ยามะพีเริ่มขยับสะโพกเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะเร็วขึ้น
ขณะเดียวกันจินก็เอื่อมไปหยิบอุปกรณ์ประหลาดอีกชิ้น รูปร่างกลมมีปุ่มโปนยื่นออกมาโดยรอบ ถูกร้อยต่อกันด้วยเชือกยาวไม่มากนักจากกล่องที่เตรียมไว้ ก่อนจะยิ้มแล้วจ้องมองไปยังคนที่นอนตักตัวเอง
“อึก...อึก...” เสียงครางเล็ดลอดจากกลีบปากบางเมื่อจินค่อยดันอุปกรณ์ประหลาดทีละเม็ดเข้าไปอย่างเชื่องช้า
อึดอัด ทรมาน คือความรู้สึกของคาเมะในตอนนี้ ข้างหน้าถูกละเลยปล่อยให้เสียดสีกับขาของจินจนตื่นขึ้น ด้านหลังถูกจินทรมานด้วยอะไรต่างๆ อันแล้ว อันเล่า จนแทบทนไม่ไหว เมื่อจินนำอุปกรณ์แปลกประหลาดใส่เข้าไปจนสุดความยาวก็พลิกตัวคาเมะให้หงายขึ้น ก่อนจะเอามือช่วยส่วนที่แข็งขืนจนปวดเกร็ง ลูบเบาๆ ช้าๆ ก่อนจะแรงและเร็วขึ้นจนคาเมะต้องส่ายสะโพกช่วยเมื่อใกล้ถึงปลายทาง
“อ่า...” ร่างบางทั้งสองครางขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะเกร็งตัวปลดปล่อยออกมาจนหมด ยามะพีทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ทั้งๆ ที่อุปกรณ์ชิ้นเล็กยังคงสั่นอย่างรุนแรงอยู่ในร่างกาย ความเสียวซ่านยังคงมีอยู่ตลอดเวลา
“แคกๆ” คาเมะสำลัก เมื่อน้ำขาวขุ่นของเพื่อนรักถูกฉีดเข้าไปในคอ
“กลืนเข้าไปสิ ของดีนะ” จินขัดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคาเมะกำลังจะคายของในปากออกมา คาเมะจึงจำใจต้องกลืนอย่างยากลำบาก ความคาวทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียนไม่น้อย
จินอุ้มคาเมะขึ้นอย่างง่ายดายวางให้นอนหงายลงกับพื้นห้องเย็นเฉียบ จับขาทั้งสองถ่างออก ก่อนจะคว้าเทียนแท่งใหญ่ให้ยามะพีอมไว้ในปาก ก่อนจะลากให้มาอยู่ในท่าคลานสี่ขากลับหัวกับอีกคนที่อยู่ข้างล่าง เมื่อเทียนสว่างขึ้นไม่นานน้ำตาเทียนก็ตกไปที่กลางตัวของคาเมะที่นอนอยู่จนต้องร้องขึ้นมาอีกครั้ง
“ระ...ร้อน เจ้านาย...ได้โปรด…อะ....” แต่จินกลับคว้าไวท์เบเตอร์อีกอันมา ปิดปากคนตัวเล็กแทน ก่อนจะปล่อยให้สั่นในปาก ทั้งน้ำตาเทียนทั้งของที่อยู่ในปากทำให้แกนกลางลำตัวเริ่มตื่นอีกครั้ง
จินยืนดูประติมากรรมมนุษย์ที่เค้าจัดท่าให้อย่างพอใจก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้าไวท์เบเตอร์ที่คาอยู่ที่ด้านหลังของยามะพีออกแล้วกระแทกของตัวเองเข้าไปแทนที่อย่างรวดเร็ว
“อะ...อึก…ฮือ” ยามะพีร้องแทบจะทันที น้ำตาเริ่มไหลนองหน้า เมื่อขนาดที่ใหญ่กว่านิ้วหลายเท่าตัวเริ่มขยับอย่างไม่ปราณี
“อึก...”ยามะพีเม้มเทียนในปากแน่น ความเจ็บปนความเสียวเพิ่มมากขึ้นทุกครั้งที่จินเข้าไปจนสุดในร่างกาย จึงขยับสะโพกส่ายรับกับแรงกระแทกของจินที่ชักจะเร็วขึ้นทุกขณะ ทั้งเร็วและแรงจนเทียนที่อมไว้ดับ
แกนกายที่เริ่มหนักเรียกร้องให้จำต้องละมือที่ใช้พยุงตัวข้างหนึ่งมากอบกุม ก่อนจะช่วยเหลือตัวเองไปด้วย ร่างบางผิวแทนคายเทียนทิ้งไปแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ลำตัวแข็งของเพื่อนรักที่ครางอื่อๆ ด้วยความอึดอัด ไม่เป็นภาษาอย่างน่าสงสาร อีกทั้งเป็นการช่วยให้ตัวเองผ่อนคลายจากการกระทำของร่างสูงที่ขยับตัวเป็นจังหวะอยู่ด้านหลัง
แรงพยุงตัวจากพื้นของยามะพีเริ่มจะหมดไปทุกที เมื่อคาเมะเองก็เริ่มใช้ปากทำให้เขาแล้วเช่นกัน ลิ้นเล็กค่อยๆ เลียที่ปลายช้าๆ ก่อนจะหมดทั้งอัน จากนั้นคาเมะก็ใช้ปากครอบไว้ทั้งหมด ก่อนจะขยับให้เป็นจังหวะเดียวกับจิน
แรงตอดรัดและความร้อนจากร่างกายยามะพี ทำให้จินเริ่มซอยถี่ๆ ขึ้น เมื่อใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแห่งอารมณ์ ก่อนจะกระแทกให้ลึกที่สุดอีกหลายครั้ง น้ำข้นเหนียวก็ถูกฉีดเข้าไปในทางที่ตอดรัดเต้นตุบๆ จนล้นออกมา จินถอนตัวอย่างรวดเร็ว จนเจ้าของช่องทางสะดุ้ง ก่อนที่น้ำรักจากเพื่อนรักจะถูกฉีดเข้าไปในปาก จึงกลืนลงไปพร้อมกับทำความสะอาดให้พร้อมสรรพ ขณะเดียวกันของยามะพีเองก็เข้าไปอยู่ในคอของคาเมะเช่นกัน
“พีจัง ใช้ปากดึงมันออกมาให้จินหน่อยสิ ช้าๆ นะ” จินจับคาเมะให้อยู่ในท่าคลานสี่ขา เปิดอ้าให้เห็นร่องลึกและปลายเชือกสั้นๆ ที่เหลือโผล่มาให้เห็น ยามะพีจึงให้ปากคาบปลายเชือกแล้วค่อยๆ ดึงเชือกออกช้าๆ
“อึก...อึก” คาเมะครางเมื่ออุปกรณ์แปลกๆ ของจินค่อยๆ ถูกดึงออกทีละเม็ด ในใจภาวนาให้มันออกไปให้หมดโดยเร็ว แต่ดูเหมือนเพื่อนรักจะจงใจแกล้งจึงช้าเหลือเกิน เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว
ไม่นานท่ามกลางสายตาของจินที่ใช้มือกระตุ้นตัวเองอีกรอบ เชือกไม่ยาวนักก็ถูกดึงออกมาจนหมด จินจึงรีบคว้าร่างขาวมาสอดใส่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มขยับสะโพกขึ้นๆ ลงๆ อย่างรวดเร็ว
“อือ....” ดูเหมือนว่าบ่อน้ำตาของคาเมะจะแตกเสียแล้ว น้ำตามากมายไหลออกมาอย่างไม่อายใคร ...เจ็บ... คำที่วนเวียนอยู่ในหัว จนทำให้ร้องไห้ แต่ความรู้สึกแปลกที่แทรกขึ้นมานี่ล่ะ คืออะไร ความสุขงั้นเหรอ
“พีจัง ช่วยคาเมะหน่อยสิ อ่า...” จินบอกยามะพีที่นอนหมอบนิ่งอยู่ ก่อนจะครางอย่างพอใจ ในสินค้าที่เขาเสียเงินมากมายซื้อมา คุ้มค่าจริงๆ
“อ่า” เสียงครางสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง สิ้นสุดปลายทางของอารมณ์ จินอุ้มคาเมะมาแนบอก มีน้ำไหลออกมาจากร่องลึกไปตามขาพร้อมกับเลือดข้นๆ จินหอมแก้มขาวๆ เบาๆ ก่อนจะพาไปอาบน้ำแล้วพามานอนที่เตียงนอนของตนเอง แล้วหันกลับมาอุ้มอีกคนที่นอนนิ่งอยู่ เลือดมากมายไหลออกมาจากการกระทำเมื่อครู่ ไปอาบน้ำเช่นกัน ก่อนจะพากันนอน 3 คนเรียงกันหลับอย่างเหนื่อยอ่อน
เช้าอันสดใส(ของจินคนเดียว) จินลุกขึ้นไปทำงานตามปกติ ทิ้งคราบคนซาดิสม์ไปจนหมดสิ้น สวมบทนักธุรกิจใจดีน่าคบหา ปล่อยสินค้าทั้งสองนอนอยู่ที่เดิมไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเร็วนักหรอก เพราะจินเองรู้ดีว่าเป็นครั้งแรกของทั้งคู่แน่นอน
“ต้องไปขอบคุณมาม่าซังที่น่ารักขายของถูกใจให้เสียหน่อยแล้ว” ว่าแล้วก็คว้ากุญแจรถขับรถออกไปทันที
เย็นมากแล้วที่จินกลับมาจากบริษัท ร่างบางทั้งสองรีบเข้ามาต้อนรับพร้อมเอาใจจินสุดฤทธิ์ อาหารที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ วางอยู่บนโต๊ะตัวเดิม บรรยากาศแบบเดิมๆ ร่างบางทั้งสองภาวนาเพียงอย่างเดียวว่าอย่าให้เป็นเหมือนเมื่อวานอีกเลย เจอครั้งเดียวก็เข็ดขยาดแล้ว จินยิ้มให้ทั้งสองที่พากันป้อนข้าว ป้อนน้ำให้ไม่ขาด
“พีจัง มานี่สิ” เสียงเรียกมาแล้ว สองหนุ่มหน้าหวานสวยราวผู้หญิงได้แต่ก้มรับชะตากรรม มันจะเกิดขึ้นอีกแล้วใช่ไหม แล้วทาสอย่างเขาสองคนจะทำอะไรได้ล่ะ เจ้านายสั่งนี่ แต่มันก็มีความสุขนะ แม้จะเจ็บจนต้องเสียน้ำตา
ค่ำคืนอันเร่าร้อนและเจ็บปวดถูกละเลงขึ้นอีกครั้ง สลับความรสรักหวานๆ ที่จินจะใจดีมอบให้ทั้งคู่ในบางคืนที่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ไม่ได้เป็นเพียงสินค้าที่ถูกใจสำหรับทุกค่ำคืนของจินอีกแล้ว ยิ่งนานวันความรักมากมายก็ก่อตัวขึ้น และทั้งคู่เองก็รักเจ้านายแสนโหดคนนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเช่นกัน
-----จบดีกว่า----
555
เอาจากบอร์ด มาลงบล๊อคตัวเอง เหอๆๆ